تاریخچه کوچینگ | کوچینگ برای اولین بار چه زمانی معرفی شد؟

کوچینگ از چند حوزه تأثیر گرفته است، از جمله روان‌شناسی، مدیریت، آموزش و فلسفه. با این حال، با هیچ‌کدام از آنها یکی نیست. در کوچینگ، فرد یاد می‌گیرد چگونه خودش به دنبال یادگیری برود، هدف‌هایش را روشن‌تر ببیند و از توانایی‌هایش بهتر استفاده کند. البته این مسیر نتیجه‌ای تضمین‌شده ندارد و به تلاش و شرایط هر فرد بستگی دارد.

کوچینگ به‌عنوان حرفه‌ای مستقل تازه است، اما رفتارهایی که به آن شباهت دارند بسیار قدیمی‌اند. پدر و مادری که فرزندشان را به فکر کردن تشویق می‌کنند، یا مدیری که با بازخورد سازنده و همدلی به عضو تیمش کمک می‌کند از یک مانع عبور کند، نمونه‌هایی از همین رفتارها هستند. بهتر است آنها را «رفتارهای کوچینگ‌گونه» بنامیم؛ نه کوچینگ حرفه‌ای.

همچنین گاهی در تاریخچه کوچینگ از سقراط به‌عنوان نخستین کوچ نام می‌برند. دلیل این مقایسه قابل‌فهم است: پرسیدن، بررسی پیش‌فرض‌ها و کمک به فرد برای اندیشیدن با بخشی از گفت‌وگوی کوچینگی شباهت دارد. بعضی منابع هم ریشه‌های کوچینگ را تا فلسفه یونان دنبال می‌کنند. اما شباهت در شیوه گفت‌وگو برای یکی‌دانستن دو فعالیت کافی نیست.

اگر هر گفت‌وگوی پرسش‌محور را کوچینگ بدانیم، مرز میان آموزش، فلسفه، منتورینگ و کوچینگ از بین می‌رود. یک معلم ممکن است با پرسش، دانش‌آموز را به پاسخی از پیش‌مشخص برساند. در یک گفت‌وگوی کوچینگی، قرار نیست مراجع صرفاً پاسخ مورد نظر کوچ را کشف کند؛ مراجع هدف و مسیر خودش را تعیین می‌کند.

🔗 تفاوت کوچینگ و مشاوره چیست؟

بنابراین بهتر است میان پیشینه پرسش‌گری و تاریخ حرفه کوچینگ تفاوت بگذاریم. شباهت با سنت‌های قدیمی گفت‌وگو به توضیح کوچینگ کمک می‌کند، اما دلیل نمی‌شود بگوییم کوچینگ حرفه‌ای امروزی هزاران سال قدمت دارد.

اگر بپرسیم این واژه و این حرفه از چه زمانی به معنای امروزی نزدیک شدند، پاسخ مرحله‌به‌مرحله است. حدود سال ۱۸۳۰، در محیط دانشگاه آکسفورد به معلم خصوصی‌ای که دانشجو را از امتحان «عبور می‌داد» کوچ می‌گفتند، و کاربرد ورزشی واژه از ۱۸۶۱ ثبت شده است. خود حرفه کوچینگ، با آموزش، استاندارد و سازمان‌های حرفه‌ای، بیشتر به دهه‌های ۱۹۸۰ و ۱۹۹۰ برمی‌گردد.