آنچه در این مقاله میخوانیم:
Toggleمدل گرو در کوچینگ به شما کمک میکند گفتوگویی را که با «نمیدانم از کجا شروع کنم» آغاز شده، به شناخت روشنتر مسئله و انتخاب قدم بعدی برسانید. شاید بارها درباره تغییر شغل، بهبود عملکرد یا انجام کاری عقبافتاده صحبت کرده باشید؛ اما در پایان، هنوز ندانسته باشید دقیقاً چه میخواهید و چه کاری از دستتان برمیآید.
برای چنین گفتوگویی، داشتن چند سؤال خوب کافی نیست. لازم است میان خواسته شما، شرایط واقعی، انتخابهای ممکن و تصمیم نهایی ارتباط برقرار شود. مدل GROW چارچوبی برای ساماندادن به همین فرایند است؛ چارچوبی که باید با نیاز شما هماهنگ شود، نه اینکه شما را در قالبی از پیش تعیینشده قرار دهد.
در این مقاله از وبسایت استاد یاسر متحدین، به تعریف مدل گرو، چهار مرحله آن، نمونه سؤالهای کاربردی، سه مثال آموزشی، کاربرگ اجرا و محدودیتهای استفاده از این مدل میپردازیم.
مدل GROW چیست و حروف آن چه معنایی دارند؟
مدل GROW یک چارچوب چهارمرحلهای برای گفتوگو درباره هدف و مسیر حرکت به سوی آن است. در معرفی این مدل توسط Performance Consultants، چهار مؤلفه اصلی شامل هدف، واقعیت، گزینهها و تعهد به اقدام یا مسیر پیش رو هستند.
| حرف | اصطلاح | معنای ساده | پرسش محوری |
|---|---|---|---|
| G | Goal | هدف | میخواهید به چه چیزی برسید؟ |
| R | Reality | واقعیت موجود | اکنون چه شرایطی دارید؟ |
| O | Options | گزینهها | چه انتخابهایی پیش روی شماست؟ |
| W | Will / Way Forward | تعهد و مسیر اقدام | کدام قدم را انتخاب میکنید؟ |
اگر هنوز با مفهوم کوچینگ آشنا نیستید، ابتدا باید بدانید که این فرایند بر مشارکت کوچ و مراجع استوار است. «مراجع» همان فردی است که موضوع خود را برای بررسی وارد جلسه میکند.
برای فهم نقش کوچ در این مدل، یک موقعیت ساده را در نظر بگیرید: شما میگویید «باید شغلم را عوض کنم». کوچ قرار نیست بلافاصله موافقت کند یا فهرستی از شغلهای مناسب بدهد. گفتوگو میتواند ابتدا روشن کند که مسئله شما خودِ شغل است، شرایط محیط کار است یا نداشتن فرصت رشد.
این تمایز کوچک، مسیر جلسه را تغییر میدهد. اگر مسئله درست فهمیده نشود، حتی برنامهای دقیق هم ممکن است شما را به سمت پاسخ نامناسبی ببرد.
نکته مهم: اگر با مفهوم کوچینگ آشنایی درستی ندارید، پیش از ادامهی این مقاله، مطلب «کوچینگ چیست؟» را بخوانید و بعد به اینجا برگردید.
تاریخچه شکلگیری مدل GROW: از زمین تنیس تا اتاق مدیران
مدل GROW یکی از شناختهشدهترین چارچوبهای کوچینگ در جهان است؛ اما داستان شکلگیری آن، برخلاف تصور رایج، حاصل تلاش یک نفر در یک لحظه نیست. این مدل در اواسط دهه ۱۹۸۰ در انگلستان توسعه یافت و ابتدا در کوچینگ سازمانی و مدیران بهکار گرفته شد. برای نخستین بار نیز در سال ۱۹۹۲ توسط “سر جان ویتمور” (Sir John Whitmore) در کتاب «کوچینگ برای عملکرد» (Coaching for Performance) معرفی شد.
پیش از آنکه این چارچوب به نام GROW شناخته شود، برای مدتی بدون این عنوان استفاده میشد. به گفته “ویتمور”، “مکس لندسبرگ” (Max Landsberg) در گفتوگو با “گراهام الکساندر” (Graham Alexander) نام GROW را پیشنهاد داد؛ نامگذاری ساده اما ماندگاری که به چهار مرحله مدل هویتی قابلیادآوری بخشید. در همین حال، “آلن فاین” (Alan Fine) نیز ادعا میکند که او همراه با “ویتمور و الکساندر” این مدل را توسعه داده است. “فاین” که کار خود را بهعنوان مربی تنیس آغاز کرد، نظریه «بازی درونی» (The Inner Game) نوشته “تیموتی گالوی” (Timothy Gallwey) را از دنیای ورزش به کوچینگ تجاری آورد.
گالوی در کتاب «بازی درونی تنیس» نشان داده بود که مربیها با دادن دستورهای زیاد، اغلب عملکرد ورزشکار را مختل میکنند و در مقابل، وقتی ورزشکار تشویق میشود خودش توجه کند، آزمایش کند و نتیجه را ارزیابی کند، یادگیری عمیقتری رخ میدهد. انتقال همین ایده به محیط کسبوکار، چارچوبی ساخت که به جای ارائه راهحل از سوی کوچ، بر پرسشگری، آگاهیبخشی و مسئولیتپذیری مراجع تأکید میکرد؛ و GROW دقیقاً بر همین پایه بنا شده است.
نام “جان ویتمور” با گسترش مدل گرو پیوند دارد. بنا بر معرفی رسمی کتاب «کوچینگ برای عملکرد»، انتشار این کتاب در سال ۱۹۹۲ نقش مهمی در معرفی مدل به سازمانها داشت. منبع رسمی مدل نیز از توسعه آن توسط “ویتمور” و همکارانش یاد میکند؛ بنابراین نسبتدادن تمام فرایند شکلگیری آن به یک فرد، روایت کاملی نیست. سه دلیل روشن برای این ادعا وجود دارد: نخست اینکه نام GROW پیشنهاد “مکس لندسبرگ” بود، نه “ویتمور”؛
دوم اینکه “آلن فاین” نیز در توسعه مدل نقش داشته و ادعای همکاری دارد؛ و سوم اینکه ریشه نظری مدل به «بازی درونی» “تیموتی گالوی” بازمیگردد که از دنیای ورزش آمده است. به بیان دقیقتر، ویتمور نقش معرفی و گسترش مدل را داشت، اما شکلگیری آن حاصل همکاری و تلفیق ایدهها بود.
برای استفاده از مدل، مهمتر از حفظ تاریخچه این است که بدانیم چهار حرف آن فقط ساختار گفتوگو را نشان میدهند و کیفیت رابطه، دقت شنیدن و تناسب پرسشها را نمیتوان از روی نام مدل تشخیص داد. دانستن اینکه GROW در دهه ۱۹۸۰ در انگلستان و با پیوند ورزش و کسبوکار شکل گرفت، سه یادآوری مهم دارد: مدل ابزار است، نه هدف و ارزش آن به کیفیت گفتوگو بستگی دارد، نه به نامبردن از مراحل؛ پرسشگری مهمتر از دستوردادن است و ریشه «بازی درونی» دقیقاً همین را نشان میدهد؛ و مالکیت مدل جمعی است و همین انعطاف، امکان تطبیق آن با نیازهای مختلف را فراهم کرده است.

پیش از شروع، درباره چه چیزهایی توافق کنیم؟
پیش از ورود به مراحل، بهتر است روشن شود موضوع گفتوگو چیست، چه انتظاری از آن دارید و نقش هر طرف کدام است. در کوچینگ حرفهای، توافق درباره مسئولیتها و محرمانگی نیز اهمیت دارد. منشور اخلاقی فدراسیون بینالمللی کوچینگ بر روشنکردن این موارد پیش از شروع رابطه تأکید میکند.
در عمل، شروع جلسه میتواند ساده باشد: «چه موضوعی امروز برای شما اهمیت دارد و دوست دارید این گفتوگو چه کمکی به شما بکند؟»
اگر چند موضوع دارید، لازم نیست همه آنها در یک جلسه بررسی شوند. میتوانید مشخص کنید کدام موضوع فوریتر است، کدامیک اثر بیشتری بر زندگی شما دارد و کدامیک اکنون قابلبررسی است.
همچنین، نداشتن هدف کاملاً روشن در ابتدای جلسه لزوماً مشکل نیست. گاهی هدف همان جلسه این است که از میان چند نگرانی، مسئله اصلی را پیدا کنید.
معرفی مراحل مدل گرو در کوچینگ
مرحله اول: هدف را روشن کنید (Goal)
مرحله هدف یا Goal به این پرسش میپردازد که از گفتوگو چه میخواهید. برای اجرای آموزشی مدل، تفکیک سه چیز مفید است: موضوع کلی، نتیجه مطلوب در آینده و دستاورد مورد انتظار از همین جلسه.
| سطح | نمونه آموزشی |
|---|---|
| موضوع | از وضعیت شغلیام راضی نیستم. |
| نتیجه مطلوب | میخواهم کاری متناسبتر با تواناییها و اولویتهایم داشته باشم. |
| هدف جلسه | میخواهم معیارهایم برای ماندن یا تغییر شغل را روشن کنم. |
اگر این سه سطح با هم اشتباه گرفته شوند، ممکن است از یک جلسه انتظار حل کامل مسئلهای چندماهه داشته باشید. در مقابل، هدف جلسه میتواند محدود اما ارزشمند باشد: روشنشدن یک معیار، بررسی یک فرض یا انتخاب اطلاعاتی که باید جمعآوری کنید.
چگونه هدف را دقیقتر کنیم؟
به جای اینکه فقط بگویید «میخواهم اعتمادبهنفس بیشتری داشته باشم»، مشخص کنید در چه موقعیتی و با چه نشانهای متوجه تغییر خواهید شد.
برای مثال: «میخواهم در جلسه بعدی تیم، پیشنهاد خودم را مطرح کنم و در صورت مخالفت، بتوانم درباره آن توضیح بدهم.»
این جمله هنوز تضمین نمیکند که همکاران موافق خواهند بود؛ اما رفتار مورد نظر شما را روشن میکند. نتیجهای مانند پذیرش پیشنهاد به دیگران نیز وابسته است، درحالیکه آمادهکردن و بیان آن بیشتر در اختیار شماست.
نمونه سؤالهای مرحله هدف:
پرسشهای زیر پیشنهادهای آموزشیاند؛ لازم نیست همه را پشت سر هم بپرسید:
- در پایان این گفتوگو، چه چیزی باید برای شما روشنتر شده باشد؟
- کدام بخش این موضوع اکنون بیشتر ذهن شما را درگیر کرده است؟
- اگر تغییری رخ دهد، اولین نشانه قابلمشاهده آن چیست؟
- این هدف برای خود شما چه اهمیتی دارد؟
- چه بخشی از نتیجه در اختیار شماست؟
- آیا هنوز همین هدف را میخواهید یا گفتوگو اولویت دیگری را روشن کرده است؟
نکته اجرایی: اگر هدف در میانه جلسه تغییر کرد، آن را شکست گفتوگو تلقی نکنید. ممکن است اکنون مسئله را دقیقتر از ابتدای جلسه ببینید.
مرحله دوم: واقعیت موجود را بررسی کنید (Reality)
مرحله واقعیت یا Reality فرصتی است برای اینکه ببینید اکنون چه اتفاقی میافتد. برای این کار، میتوانید وضعیت را در چهار دسته بنویسید: اطلاعات قابلبررسی، برداشتها، منابع و محدودیتها.
فرض کنید میگویید: «هیچکس در تیم به حرف من توجه نمیکند.»
این جمله تجربه شما را بیان میکند، اما هنوز معلوم نیست دقیقاً چه اتفاقی افتاده است. آیا پیشنهادتان شنیده نشده، رد شده، اجرا نشده یا درباره آن بازخورد نگرفتهاید؟ هرکدام از این وضعیتها به بررسی متفاوتی نیاز دارند.
| دسته | نمونه فرضی |
|---|---|
| اتفاق قابلبررسی | پیشنهاد من در دو جلسه مطرح شد و تصمیمی درباره آن ثبت نشد. |
| برداشت | احتمالاً مدیر فکر میکند پیشنهاد من ارزشی ندارد. |
| اطلاعات نامشخص | نمیدانم معیار اولویتبندی پیشنهادها چیست. |
| منبع در دسترس | میتوانم درباره فرایند تصمیمگیری سؤال کنم. |
هدف این تفکیک، بیاعتبارکردن احساس شما نیست. ممکن است واقعاً احساس نادیدهگرفتهشدن داشته باشید. بااینحال، برای انتخاب اقدام لازم است بدانید کدام بخش را مشاهده کردهاید و کدام بخش هنوز تفسیر شماست.
فقط دنبال مانع نگردید!!
در کاربرگ واقعیت، یک ستون برای چیزهایی بگذارید که تاکنون کمک کردهاند. ممکن است در بعضی موقعیتها راحتتر صحبت کنید یا یک همکار بتواند بازخورد مشخصی به شما بدهد.
همچنین، همه موانع درونی نیستند. کمبود اختیار، حجم نامتناسب کار، دسترسینداشتن به ابزار یا ابهام مسئولیتها را نباید صرفاً به «باور محدودکننده» تبدیل کرد. در بررسی مسئله، برای شرایط محیطی نیز جای مشخصی باز کنید.
نمونه سؤالهای مرحله واقعیت:
- آخرین بار این مسئله دقیقاً چه زمانی رخ داد؟
- چه اتفاقی افتاد و شما چه واکنشی نشان دادید؟
- کدام بخش را میدانید و درباره کدام بخش حدس میزنید؟
- تاکنون چه کاری امتحان کردهاید؟
- چه زمانی وضعیت کمی بهتر بوده است؟
- چه اطلاعاتی هنوز در اختیار ندارید؟
- چه محدودیتهایی را نمیتوانید بهتنهایی تغییر دهید؟
در این مرحله، لازم نیست تمام گذشته فرد مرور شود. تجربههای قبلی را تا جایی بررسی کنید که به فهم موضوع فعلی کمک میکنند.
مرحله سوم: گزینههای متفاوت بسازید (Options)
مرحله گزینهها یا Options به پیداکردن راههای ممکن اختصاص دارد. برای تمرین، ابتدا گزینهها را بنویسید و سپس آنها را ارزیابی کنید. اگر همزمان با طرح هر ایده آن را رد کنید، ممکن است خیلی زود به همان انتخاب همیشگی برگردید.
فرض کنید برای پیشرفت شغلی فقط دو انتخاب میبینید: «بمانم و تحمل کنم» یا «استعفا بدهم». در یک تمرین گزینهسازی، میتوانید امکان گفتوگو درباره نقش، جابهجایی داخلی، یادگیری یک مهارت یا بررسی بازار کار بدون استعفای فوری را هم روی کاغذ بیاورید.
نوشتن یک گزینه به معنای توصیه یا تأیید آن نیست. هدف این است که پیش از تصمیم، میدان انتخاب را ببینید.
گزینهها را با چه معیارهایی مقایسه کنیم؟
برای هر گزینه، چهار پرسش بنویسید:
- چه چیزی از آن به دست میآورم؟
- چه هزینه یا پیامدی دارد؟
- اجرای آن تا چه حد در اختیار من است؟
- برای تصمیمگرفتن درباره آن چه اطلاعاتی کم دارم؟
این روش بهویژه زمانی مفید است که گزینه جذاب، الزاماً گزینه قابلاجرا نیست. برای نمونه، شرکت در یک دوره طولانی ممکن است مطلوب باشد، اما با زمان آزاد فعلی شما هماهنگ نباشد.
نمونه سؤالهای مرحله گزینهها:
- بهجز دو انتخابی که گفتید، چه احتمال دیگری وجود دارد؟
- چه کاری را میتوانید ابتدا در مقیاس کوچک امتحان کنید؟
- اگر قرار نباشد امروز تصمیم نهایی بگیرید، قدم بعدی چیست؟
- چه کسی میتواند اطلاعات لازم را در اختیارتان بگذارد؟
- کدام گزینه با اولویتهای فعلی شما سازگارتر است؟
- آیا ترکیبی از دو گزینه امکانپذیر است؟
اگر گزینهای پیدا نمیشود، میتوانید به واقعیت برگردید. شاید هنوز اطلاعات کافی ندارید یا مسئله را به شکلی تعریف کردهاید که فقط یک پاسخ برای آن باقی مانده است.
مرحله چهارم: انتخاب را به قدم مشخص تبدیل کنید (Will / Way Forward)
مرحله Will یا Way Forward به تصمیم درباره مسیر پیش رو مربوط است. برای استفاده عملی، تصمیم را به زبانی بنویسید که بعداً بتوانید درباره انجامشدن یا نشدن آن گفتوگو کنید.
«بیشتر تلاش میکنم» مبهم است. در مقابل، «تا سهشنبه پیشنویس پیشنهاد را آماده میکنم و از همکارم درباره وضوح آن بازخورد میگیرم» قابلبررسی است.
چه چیزهایی در برنامه اقدام ثبت شود؟
| مؤلفه | نمونه آموزشی |
|---|---|
| اقدام | نوشتن پیشنویس پیشنهاد |
| زمان | سهشنبه، پیش از پایان ساعت کاری |
| محدوده | یک صفحه شامل مسئله، پیشنهاد و نیاز اجرایی |
| حمایت لازم | بازخورد یک همکار |
| مانع احتمالی | اضافهشدن کار فوری |
| پاسخ جایگزین | آمادهکردن نسخه کوتاهتر و تعیین زمان تکمیل |
| بازبینی | بررسی پیشنویس در پایان هفته |
در اینجا «پاسخگویی» یعنی روشنبودن نحوه پیگیری تعهدی که خودتان پذیرفتهاید. قرار نیست برای راضیکردن کوچ قولی بدهید که با شرایط شما هماهنگ نیست.
گاهی قدم مناسب، جمعآوری اطلاعات است. گاهی نیز انتخاب آگاهانه شما این است که فعلاً اقدامی نکنید و در تاریخ مشخصی موضوع را دوباره بررسی کنید. تفاوت این انتخاب با رهاکردن مسئله، روشنبودن دلیل و زمان بازنگری است.
نمونه سؤالهای مرحله اقدام:
- از میان گزینهها، اکنون کدام را انتخاب میکنید؟
- اولین قدم دقیقاً چیست؟
- چه زمانی برای آن در نظر میگیرید؟
- چه چیزی ممکن است برنامه را متوقف کند؟
- اگر آن مانع رخ داد، چه تغییری در برنامه میدهید؟
- چه چیزی را در بازبینی بررسی خواهیم کرد؟
آیا مراحل مدل گرو باید به ترتیب اجرا شوند؟
خیر. راهنمای رسمی مدل تصریح میکند که با شکلگیری بینش تازه، گفتوگو میتواند میان مراحل جابهجا شود.
برای نمونه، در مثال تغییر شغل ممکن است هنگام بررسی گزینهها متوجه شوید که هدف اصلی شما افزایش درآمد نیست، بلکه داشتن زمان قابلپیشبینی برای خانواده است. در این صورت، بازگشت به هدف لازم است؛ وگرنه گزینهها را با معیار اشتباه مقایسه میکنید.
در تمرین، میتوانید نام مراحل را کنار یادداشتهای خود بنویسید؛ اما در گفتوگو لازم نیست دائماً اعلام کنید که وارد مرحله بعد شدهاید. اگر توجه شما فقط به پرکردن چهار کادر باشد، ممکن است نکته مهمی در حرف طرف مقابل نادیده بماند.
مزایا و محدودیتهای مدل GROW چیست؟
| کارکرد مورد انتظار | محدودیتی که باید مراقب آن بود |
|---|---|
| روشنکردن خواسته | ممکن است هدف اولیه هنوز مسئله اصلی نباشد. |
| نظمدادن به بررسی وضعیت | چارچوب نمیتواند اطلاعات نادرست یا ناقص را خودکار اصلاح کند. |
| دیدن چند انتخاب | داشتن گزینه به معنای داشتن اختیار یا منابع اجرای آن نیست. |
| مشخصکردن قدم بعدی | برنامه دقیق هم ممکن است به دلیل تغییر شرایط نیاز به اصلاح داشته باشد. |
| فراهمکردن مبنای پیگیری | پیگیری نباید به سرزنش یا کنترل مراجع تبدیل شود. |
در این مقاله، برای ادعای برتری قطعی GROW بر همه مدلهای دیگر یا تضمین موفقیت، شاهد مقایسهای ارائه نمیشود. راهنمای آموزشی یک مدل، بهتنهایی اثبات نمیکند که آن مدل برای هر فرد و هر مسئله بهترین انتخاب است.
برای آشنایی با زمینههای متفاوت استفاده از کوچینگ، مقاله انواع کوچینگ کمک میکند موضوعاتی مانند رشد فردی و مسائل شغلی را از یکدیگر تفکیک کنید. انتخاب چارچوب باید پس از فهم نیاز انجام شود.
اشتباهات رایج در اجرای مدل گرو
جدول زیر یک چکلیست آموزشی برای بازبینی تمرین است، نه ابزار رسمی ارزیابی صلاحیت.
| اشتباه | نشانه در گفتوگو | اصلاح پیشنهادی |
|---|---|---|
| تحمیل هدف | هدف بیشتر خواسته مدیر یا کوچ است. | از فرد بپرسید خودش چه چیزی را ارزشمند میداند. |
| نتیجهگیری زودهنگام | «وقت ندارم» فوراً به ضعف مدیریت زمان تعبیر میشود. | یک موقعیت واقعی را با جزئیات بررسی کنید. |
| سؤال جهتدار | «فکر نمیکنید باید استعفا بدهید؟» | بپرسید چه انتخابهایی را میبیند. |
| پرسشهای پشت سر هم | فرصت مکث و فکرکردن وجود ندارد. | پس از هر پاسخ، برای فهم آن زمان بگذارید. |
| انتخاب اقدام بزرگ | برنامه با امکانات فعلی هماهنگ نیست. | نسخه کوچکتر و قابلآزمایش را بررسی کنید. |
| نسبتدادن همه موانع به ذهنیت | محدودیتهای محیطی نادیده گرفته میشوند. | منابع، اختیار و شرایط بیرونی را جداگانه ثبت کنید. |
| پیگیری بدون یادگیری | فقط پرسیده میشود «انجام دادید یا نه؟» | تجربه اجرا و دلیل تغییر برنامه را نیز بررسی کنید. |
برای تمرین دقیقتر، مطالعه مهارتهای ضروری کوچینگ مکمل شناخت مدل است. حفظ سؤالها و تشخیص زمان مناسب استفاده از آنها، دو موضوع متفاوتاند.
دانلود کاربرگ مدل گرو برای تمرین فردی
چرا از مدل GROW در کوچینگ استفاده میکنیم؟
مدل GROW به گفتوگوی کوچینگ ساختار میدهد؛ بهویژه زمانی که مراجع چند موضوع را همزمان مطرح میکند یا هنوز نمیداند از جلسه چه میخواهد. این چارچوب کمک میکند کوچ و مراجع، موضوع را روشن کنند، وضعیت فعلی را بهتر بشناسند، گزینههای مختلف را بررسی کنند و درباره قدم بعدی تصمیم بگیرند.
سادگی چهار مرحله مدل، بهخاطرسپردن آن را آسان میکند. کوچ میتواند از این ساختار برای حفظ تمرکز گفتوگو استفاده کند؛ بااینحال، لازم نیست مراحل را بهترتیبی ثابت و مکانیکی پیش ببرد. گاهی بررسی واقعیت نشان میدهد که هدف اولیه نیاز به بازنگری دارد یا پیش از انتخاب اقدام، باید اطلاعات بیشتری جمعآوری شود.
یکی از کاربردهای مهم مدل GROW در کوچینگ، کمک به تفکیک موضوع کلی از هدف همان جلسه است. برای مثال، «از شرایط کاریام ناراضیام» موضوعی گسترده است؛ اما «میخواهم روشن کنم در گفتوگو با مدیرم چه درخواستی مطرح کنم» میتواند هدف مشخصتری برای یک جلسه باشد. این شفافیت، بررسی مسئله و انتخاب قدم بعدی را آسانتر میکند.
ارزش این مدل به اجرای چهار مرحله محدود نمیشود. گوشدادن دقیق، پرسشهای متناسب و احترام به انتخاب مراجع، در کیفیت گفتوگو نقش اساسی دارند. GROW چارچوبی برای همراهی با مراجع است؛ تصمیم درباره هدف، مسیر و اقدام همچنان با خود اوست.
آیا یادگیری مدل GROW برای کوچشدن کافی است؟
خیر. آشنایی با مدل، بخشی از یادگیری است. چارچوب شایستگیهای ICF مهارتهایی مانند ایجاد اعتماد، حضور، شنیدن فعال، برانگیختن آگاهی و تسهیل رشد مراجع را نیز پوشش میدهد.
همچنین، راهنمای رسمی حداقل مهارتهای ACC درباره رفتارها و مهارتهایی است که در ارزیابی عملکرد شنیده میشوند؛ بنابراین صرف نامبردن از مراحل مدل را نباید معادل نمایش صلاحیت حرفهای دانست.
اگر قصد ورود به این حرفه را دارید، سه پرسش را جداگانه بررسی کنید: چه آموزشی میبینید، چگونه مهارتتان ارزیابی میشود و چه نهاد یا سازمانی گواهی را صادر میکند؟
برای شناخت این مسیر، میتوانید مطالب “فدراسیون بینالمللی کوچینگ ICF چیست؟“، “معرفی مدارک بینالمللی کوچینگ” و “معرفی مدرک فنیوحرفهای کوچینگ“ را بخوانید. این عنوانها را نباید بدون بررسی صادرکننده، شرایط و کاربردشان معادل یکدیگر فرض کرد.
📍جمعبندی: از یک موضوع مشخص شروع کنید
مدل گرو در کوچینگ زمانی برای شما کاربردی میشود که چهار بخش آن را به مسئلهای واقعی پیوند دهید: خواسته خود را روشن کنید، شرایط را دقیقتر ببینید، چند انتخاب بسازید و درباره قدم بعدی تصمیم بگیرید.
برای شروع، یک موضوع محدود انتخاب کنید و کاربرگ را تکمیل کنید. سپس بررسی کنید آیا اقدام نوشتهشده واقعاً از اطلاعات و انتخابهای خودتان آمده است یا صرفاً کاری است که احساس میکنید «باید» انجام دهید. تاریخ بازبینی را نیز همان موقع مشخص کنید.
اگر میخواهید با مبانی این حوزه آشنا شوید، میتوانید از آموزش رایگان کوچینگ شروع کنید. برای بررسی مسیر یادگیری منظمتر نیز صفحه دورههای تخصصی کوچینگ در دسترس شماست.
فـــرحـناز فــــرامـرزی
سرپرست سئو و دانش پذیر سطح یک آموزش کوچینگ


یک پاسخ
سلام به آکادمی خوب فراکوچ
زهرا هستن دانش پذیر دوره 70 سطح یکتون
خواستم تشکر کنم بابت نمونه سوال های خوبی که برای مراحل مدل گرو گذاشتین